'Hier word je nooit ontslagen'
- Claus Copywriting
- Dec 3, 2017
- 5 min read
Boer John, uit het programma van Eva Jinek: 'De Verenigde Staten van Eva'*, heeft een gevoelige snaar geraakt. Vele reacties werden er richting de redactie én ook richting Amerika verstuurd, vanuit Nederland. We klimmen in de pen, als ons iets ontroert.
(*aflevering 26 oktober 2017)
(longread: 5.25 min.)
Niet alleen is de man kennelijk zo flexibel van geest (iets dat weinigen gegund is), dat hij zijn mening over ('illegale') Mexicanen heeft bijgesteld ("ik praat liever over ongedocumenteerde Mexicanen"), én zich daarna heeft opgeworpen als beschermheer. Ook rekt hij zijn 'verplichtingen' als werkgever bijzonder ver op, door zijn werknemers (bescheiden) woonruimte op zijn terrein te bieden, taalles en andere scholing te verzorgen, hun families te bezoeken (omdat zij dat zelf niet (legaal) kunnen), en ook door -en dat was iets dat 'ons' echt in het hart trof-, hen daarnaast de garantie te bieden, dat hij hen nooit zal ontslaan. "Het is mijn verantwoordelijkheid om ervoor te zorgen dat ze hun werk goed kunnen doen en als ik daarvoor scholing moet bieden doe ik dat, steeds opnieuw, totdat het hen lukt." En als het niet lukt, beschouwt hij dat als zijn eigen tekortkoming. "Hun grootste angst is om ontslagen worden, dus ik heb besloten hen te garanderen dat dit niet gebeuren zal."
BESCHEIDEN
Daarnaast is hij ook nog eens een bijzonder bescheiden man, die geen enkele eer voor zijn goede werken wil. 'Het gaat niet om mij', had hij gezegd, naar aanleiding van al die reacties.
Dus wat kunnen we leren van boer John, zonder de situatie te romantiseren (hetgeen ook heus wel aan de orde is), én dus misschien nog meer van het feit dat wat hij doet, zoveel reacties losmaakt, hier in het rijke Nederland?
'Wat kunnen we hiervan leren?'
1. EENVOUD Iedereen wil wel voor boer John werken. Bij het bekijken van het programma had ik zelfs de neiging om te zeggen 'ik ga'. Want het leven op zijn boerderij is eenvoudig en dat maakt het aantrekkelijk. Je hebt een dak boven je hoofd en eten in je buik, je werkt hard en wordt gewaardeerd. De werknemers en boer John vormen een soort familie, die voor elkaar zorgt.
We streven eigenlijk naar de eenvoud die ons leven ooit had, zonder er aan comfort bij in te hoeven boeten en daar zit natuurlijk de spagaat. BACK TO BASICS Het stukje 'oerbrein' en ons fysieke lichaam hebben dezelfde basisbehoeften als honderdduizend jaar geleden: fysieke inspanning, zonlicht, meebewegen met het klimaat, de seizoenen en het licht, natuur om ons heen, hoofdzakelijk groenten eten en voor elkaar zorgen binnen een kleine gemeenschap. Iets dat in je DNA zit, kun je niet overrulen, zonder daarvoor de prijs te betalen. In de zogenaamde 'Blue Zones' zit men daar vaak nog dicht bij in de buurt, maar in de rest van de wereld zijn we er ondertussen wel wat ver vanaf gedwaald. Met alle consequenties van dien. Ons leven is zo gecompliceerd geworden, dat veel mensen het gewoon niet meer bevatten en één vierde van de mensheid een mentaal 'probleem' schijnt te hebben. Elk jaar de zorgverzekeraars, energieleveranciers en internetaanbieders tegen het licht moeten houden, omdat je anders teveel zou betalen. Niet kunnen scheiden, omdat er niet genoeg betaalbare (huur)woningen zijn. Geen werk kunnen vinden omdat je de 50 gepasseerd bent..
'We nemen klakkeloos aan, dat het niet anders kan.'
We nemen echter maar klakkeloos aan, dat het niet anders kan. Dat het 'nu eenmaal zo is'. Maar waarom zijn er alleen banen waarbij je óf elke dag, de hele dag, zit, óf de hele dag 'met je handen' werkt? Waarom kan er geen mengvorm bestaan? En stel je zou een halve dag asperges steken en de andere helft 'op kantoor zitten', wat zou dat betekenen voor de kosten van de gezondheidszorg?!
Ik las laatst een oproep van een vrouw, die geen baan kon vinden omdat ze wel kon zitten, maar niet de hele dag, wel kon staan, maar niet de hele dag, wel kon tillen, maar niet de hele dag, wel kon lopen, maar niet de hele dag.... En daarom kon ze geen baan vinden. Zouden we niet allemaal meer variatie moeten krijgen?
MENSELIJKE MAAT
Waarom kunnen er geen kantoren ontworpen worden waar rechtstreeks zonlicht meer ruimte krijgt? Waar de natuur meer ruimte krijgt? Waarom vragen we zelf zo weinig aandacht voor onze gezondheid, ons welbevinden, de menselijke maat? Wanneer is de waardering voor ouderen verdwenen, is onze computer de 'oude wijze vrouw' geworden? Sinds wanneer is 'anders' opeens 'verkeerd'? Eigenlijk werken we steeds harder, maar gaat ons leven er, onder de streep, niet op vooruit.., ja, we worden steeds ouder, maar zijn wél eenzaam. Onze highway 'vooruit' zou wel een bochtje kunnen gebruiken.
2. BOER JOHN VINDT ZIJN MEDEWERKERS WAARDEVOL
En dat zijn ze ook voor hem, want zonder hen heeft hij geen boerenbedrijf. Hij kan zich geen heel hoge lonen veroorloven, dat zou zijn onderneming niet kunnen opbrengen. Hij betaalt zijn medewerkers dus iets meer dan het (Amerikaanse) minimumloon. En voor dat salaris is kennelijk geen 'legale' Amerikaan bereid om zo hard te werken. Hij is ooit een lokaal hamburgerrestaurant binnen gelopen en heeft aan het daar aanwezige personeel gezegd dat ze bij hem (iets) meer konden verdienen, maar er was geen interesse. Toen hij zodoende 'gedwongen' werd om 'illegaal' mensen in dienst te nemen, kwam hij er achter dat Mexicanen ook gewone mensen zijn. Hij is zich in hen gaan verdiepen en hen gaan waarderen. Misschien had hij er, in dat hamburgerrestaurant, bij moeten zeggen dat er bij hem iemand rondloopt, die over je waakt en over je nadenkt. Die zich afvraagt wat hij voor je kan betekenen..
HR of RH?
Of zoals Jos Laugs, Lecturer bij Zuyd Universiteit, recent opmerkte, onder zijn post op LinkedIn: misschien beter RH -> Resource(s) for Human(s), dan Human Resources..
Niet 'wat kun jij voor mij doen', maar 'Wat kan ik doen voor jou, opdat jij optimaal functioneert?'. Een werkgever die meedenkt, in plaats van oordeelt. Hoe zou je dan naar je werk gaan? En geldt niet altijd, dat geen medewerkers = geen onderneming, dus niet alleen bij lieve, maar ook pragmatische boer John?
We zijn allemaal vervangbaar geworden, te vervangen door onze medemens, een computer of een robot. Je kunt zomaar jaren voor iemand werken, zonder dat deze weet wie je bent. Ik heb er geen onderzoek naar gedaan, maar als ik jou zou vragen: Heb jij het gevoel écht waardevol te zijn voor jouw werkgever? Wat is dan je antwoord?
Reden voor veel mensen die de uitzending van Eva Jinek gezien hebben, om op te merken 'Waren er maar meer John Rosenow's in de wereld, dan zag die er een stuk mooier uit'.
Claus Copywriting wenst u een heel waardevol leven toe.
meer informatie, via:
(Kijk eens op: What design can do)
Comments