Daar was laatst een breintje loos…

Claus Copywriting
Jan 30, 2018
3 min read

(...)

Ik ging achter mijn computer zitten, opende een ‘lege bladzijde’ en.., er kwam niets. Helemaal niets, totale stilte in mijn hoofd. Of mist. Ruis...?

Nu schijnt dat meer mensen te overkomen (heel prettig voor een copywriter!), maar wat betreft schrijven heb ik dat zélf eigenlijk nooit. Ik houd echt enorm van stilte, maar dan toch meer buiten mijn hoofd en niet zozeer erin!

WOORDELOOS

Elke rustige minuut borrelen er doorgaans ideeën, plannen en 'stukjes van fragmenten' uit mijn hersenpan. Ook als dat nu net even niet zo lekker uitkomt. Juist dan, vaak. Maar nu niet. Niets. Helemaal niets… Een heel groot vraagteken zat in mijn hoofd, of het hing, eigenlijk. Zwevend. Voelen Alzheimer patiënten zich zo, vroeg ik me af. Of eh…?! Is dat het?!

"Het 'imposter' syndroom ligt eigenlijk altijd op de loer."

Het was best alarmerend, voor mezelf dan (want de rest van de wereld draaide natuurlijk gewoon door). Met mijn handen zwevend boven het toetsenbord en geen enkele gedachte in mijn hoofd was ik mezelf niet meer. Is het weg? Is het voor altijd weg? De voortdurende kunstenaarsangst. Kan ik het eigenlijk überhaupt wel? Help, ik ben een fraudeur! Het 'imposter' syndroom ligt eigenlijk altijd op de loer. Onder de bank. Achter het dressoir. In die ene lade, waar spullen liggen die je eigenlijk nooit nodig hebt..

MENEER VAN DALEN WACHT OP ANTWOORD

Het was gelukkig wel verklaarbaar. Te lang teveel aan mijn hoofd. Te weinig slaap.. Veel zorgen en een groot aantal dingen die gelijktijdig om mijn aandacht vroegen, waardoor niets die echt kreeg. Alsof ik door watten aan het waden was. En alsof ik niets beters te doen had, besloot ik (nou ja, ik…? iets besloot), dat ik een computerspelletje ging spelen..

Het is daarmee gelijk ook maar weer bewezen dat je écht geheel hersenloos zo’n spelletje nog behoorlijk succesvol kunt spelen ook. Ik werd binnen no time een ‘Ruby Wizard’. Terwijl ik me ook voortdurend zat af te vragen wat ik in hemelsnaam aan het doen was. Dat wel. Maar het antwoord liet op zich wachten, vooralsnog.

"Maar het antwoord liet op zich wachten, vooralsnog."

TO BE OR NOT TO BE

Ik probeerde om, tussen de diverse 'levels' door (want ervaring leert dat je gewoon moet beginnen), nog wat op papier te krijgen. Maar ik typte steeds verkeerde letters en daarbij bevond mijn concentratie zich op het niveau van een blaadje in een herfststorm. Met windkracht 10. Ik werd nóg beter in het spelletje. Over het weer gesproken (en concentratie): mijn auto stond nog niet in de garage, bedacht ik opeens. In de stromende regen, stond hij. Maar laat ik dat nu maar even niet doen.. (Er moet daarbij nogal wat worden gemanoeuvreerd en dat leek me geen echt goed plan, in mijn 'conditie'.)

FUNKSTILLE

En dat klinkt ook misschien niet heel erg dramatisch, maar iets niet doen of bedenken dat je het (nu even) niet kan, is in normale situaties nu niet bepaald mijn forte. Het ontbrak me ook niet aan werk of inspiratie, maar er kwam even niets uit mijn hoofd. Alsof je wilt spreken, maar er komt geen geluid uit je keel, zoiets.

Tja...

Mijn brein had er even genoeg van. De biezen gepakt. Roodgeruit plunjezakje op de schouder. En toedeledokie..!

En zat niets anders op dan even helemaal niets te doen.

En dat is moeilijk!

Mét of zonder inspiratie.

Dus typte ik uiteindelijk toch maar dit stukje. En zette daarna mijn auto in de garage.

En toen ging het eigenlijk wel weer. Sort. of.

(En de DDoS aanval bleek niet alleen mijn hoofd te hebben overgenomen!

Zouden het dan toch 'de Russen' zijn geweest?! :-)

Genoten van deze blog? Iets gelezen dat je nog niet wist? Meer inzicht verkregen?

Claus Copywriting: Storytelling by Nature

Meer informatie over Claus Copywriting, via: