Vallende Sterren

Claus Copywriting
Oct 2, 2018
5 min read

Ik sta te staren naar de sterrenhemel, al de tweede nacht op rij. En mijn volharding betaalt zich dubbel en dwars uit: ontelbare ‘vallende sterren’ trekken aan de noordoostelijke hemel voorbij. Telkens als ik er eentje zie, denk ik: ‘nog ééntje, dan ga ik naar binnen’, maar ik blijf staan. Niet zozeer om tussen de flikkerende lampen van de vliegtuigen -die van de hemel een soort mega disco maken-, naar streepjes licht te zoeken, maar om wat die streepjes licht betekenen en vanwege alle vragen die het fenomeen bij me oproept. En ook als balsem voor mijn fantasie, die erdoor geprikkeld raakt: ik heb opeens inspiratie te over.

OPHOOG OF OMLAAG KIJKEN

In Zomergasten zei zojuist gast Marleen Sticker dat Kunst en Wetenschap elkaar zo enorm kunnen stimuleren, tot grote hoogtes kunnen opduwen. En dat het zo jammer is dat met name op scholen (maar ook op de werkvloer, vul ik dan maar aan), beiden zo ontzettend gescheiden worden van elkaar, alsof ze niets met elkaar te maken hebben. Vooral aan de kant van de wetenschap wordt nogal eens neergekeken op de kusten. Ja, mooi, voor aan de muur, maar samenwerking?! Als gelijken? Wat hebben kunstenaars nu eigenlijk gestudeerd?!

DEFAULT DISPLEASED En dan word ik kwaad. En eigenlijk zou ik veel vaker kwaad moeten worden. Of misschien op ‘betere’ momenten. Ik word doorgaans -heel doorsnee eigenlijk- kwaad als ik onrecht zie gebeuren, als mensen die beter zouden kunnen weten niet beter doen, als zelfkritiek (of op zijn minst zelfanalyse) niet in iemands boekje voorkomt, als er met alle winden mee wordt gewaaid en de ‘eigen mening’ snel wordt aangepast aan de gesprekspartner, of zelfs domweg gekopieerd wordt en als ‘eigen idee’ wordt geponeerd.., om maar dingen wat op te noemen. Of als mensen oogkleppen op hebben, ze anderen leed berokkenen om er zelf beter van te worden.. Mensen die liegen. En mensen die bedriegen. Maar zelden word ik kwaad als ik ergens zelf 'slachtoffer' van ben of wordt, of tenminste, nooit op het moment zelf, meestal pas achteraf. Mijn ‘een meisje moet netjes, aardig en braaf zijn’ opvoeding hakt er diep in. Mijn ‘default’ reactie is toch om altijd beleefd en respectvol te blijven. Ook al is mijn gesprekspartner dat bij lange na niet..

WAT MOET JE MET EEN KUNSTENAAR

En eigenlijk zou ik dus wat meer met mijn vuist op tafel moeten slaan. Zoals die keer dat ik aan tafel zat, op uitnodiging, om te praten over wat ik zou kunnen betekenen en een geïrriteerd ‘Maar we zijn niet op zoek naar een kúnstenaar..’ te horen kreeg.. Eigenlijk had ik mijn stoel toen hard en luid schrapend over de vloer naar achteren moeten schuiven, de aanwezigen met een diepe frons aan moeten kijken en moeten zeggen: ‘En waarom ben ik hier dan?! Waarom nodigen jullie mij uit, wetende dat ik kunstenaar bén, om mij hier aan tafel te vertellen dat jullie niet op zoek zijn naar 'een kunstenaar'?’ En dan had ik een stilte moeten laten vallen.

..Of eigenlijk had ik met mijn vuist op tafel moeten slaan, met de passie die ik voel en moeten zeggen: ‘Jullie zouden juist wél op zoek moeten zijn naar een kunstenaar! Jullie vertegenwoordigen de wetenschap, in 's hemelsnaam! Wetenschap en kunst, die twee passen als Yin en Yang in elkaar, of zoals Sticker zei, vanavond: als we de kunsten meer betrekken bij de wetenschap, zouden veel meer mensen in wetenschap geïnteresseerd raken.

EN DAT IS TOCH WAAR JULLIE NAAR OP ZOEK ZIJN?!’

OPSTAAN VAN DE TAFEL En dan zou ik op moeten staan en weg moeten lopen. Maar dat doe ik dus niet. Ik blijf netjes. Ik probeer het uit te leggen. En ik faal, het gesprek kent geen gevolg. Ze weten of snappen niet, dat dit precies is waar ze wél naar op zoek zijn, of zouden moeten zijn, naar een kunstenaar. Alweer geen gat in de muur, of de tafel, of een pakje boter geslagen. Frustratie resteert.

EEN STER

Het wolkendek dicht zich, maar ik blijf kijken. Ik zie kansen en mogelijkheden aan me voorbij schieten aan de hemel. En in het niets verdwijnen. Achter me ritselt het, er zit iets in de boom, maar ik laat me niet afleiden door gedachtes aan wie, of wat dat zou kunnen zijn. Ik blijf me concentreren op de stipjes en streepjes in de lucht die nu, terwijl het wolkendek zich dicht, steeds minder zichtbaar worden. Maar ze zijn er wel. Niet zichtbaar, is niet hetzelfde als er niet zijn.

INFINITY: BESTAAT DAT EIGENLIJK?

Onbewust ben ik al de hele tijd dat ik naar de hemel staar, maya’s (dansterm) aan het draaien met mijn heupen. Om niet te verstijven, zo staand in de buitenlucht, met het hoofd in de nek. Ik realiseer me dat maya’s 8-tjes zijn en dat een 8 ook het teken van ‘oneindigheid’ is. Kunst en wetenschap. Two birds of a feather. You really, realy need to put them together…

What a waste.

WIL JIJ ook iets kwijt, een zorg, een passie, een observatie? Mail me!

Genoten van deze blog? Iets gelezen dat je nog niet wist? Meer inzicht verkregen?

Claus Copywriting: Storytelling by Nature

Meer informatie over Claus Copywriting, via:

www.clauscopywriting.wixsite.com/home

clauscopywriting@ziggo.nl