2019: het is net als fietsen..

Claus Copywriting
Jan 7, 2019
3 min read

Updated: Dec 10, 2019

ALL THE WORLD'S A STAGE

Hoe ben jij het nieuwe jaar gestart? Gemakkelijk, of toch met horten en stoten? Een van mijn laatste activiteiten van het nu toch echt achter ons liggende jaar, was om een dansje te doen voor de bewoners van een zorghotel. Voor hen is bewegen niet meer evident en dansen al helemaal niet. Sommigen zijn gekluisterd aan een rolstoel, anderen kunnen zich alleen met rollator voortbewegen en dan nog alleen maar kleine stukjes.

OP WEG Is het dan niet wreed om voor hen te dansen? Net zoals voor mij geldt dat ik, als ik naar een dansvoorstelling ga, me inbeeld dat ik meedoe, dat ik een van de dansers ben, neem ik mijn toeschouwers mee in mijn wereld. Het is juist niet de onmogelijkheid, maar de gefantaseerde mogelijkheid die aantrekkelijk is. Vlak voordat ik begon dacht ik wel nog even 'Kan ik het nog wel?' Ik had al een tijdje niet meer gedanst en zeker niet opgetreden. En dan begin je.

ik mijn toeschouwers mee in mijn wereld..

EEN REIS BEGINT MET DE EERSTE STAP

Als ik in de zaal van een theater zit en de dans raakt me, dan moet ik me zelfs soms bedwingen om mijn stoel niet te verlaten en het toneel op te springen. Dat komt mede omdat ik dat toneel ken. Ik heb op diverse podia gestaan, vanaf mijn jeugd en ken dus het gevoel van 'op een podium staan'. Ik weet hoe het er uitziet, voelt en hoe het er ruikt. En er zijn honderden verschillende podia. Podia die grootst en professioneel zijn, podia die zo klein zijn dat je er bijna vanaf valt, podia met een mooi decor en die met een bakstenen muur erachter, podia waar je alleen de eerste drie rijen ziet, vanwege de felle lampen en podia met -door tl balken- hel verlichte zalen, die honderdduizend afleidingen laten zien.

OPSTARTMOEILIJKHEDEN

Sommige podia moesten eerst geïnspecteerd worden op stukjes (bier)glas, punaises en andere zaken. Ik weet hoe het voelt om er op te staan. Om het publiek in de ogen te kijken. Hen proberen mee te krijgen in jouw wereld, hen aan te spreken, te raken. Ik ken de euforie als dat lukt. Ik ken ook zeker de zenuwen vooraf. Soms een black-out, een blokkade. En de energie van de mensen die je verwachtingsvol aankijken, of juist verveelt.

AANMOEDIGINGSPRIJS

We doen wat we doen, met een reden. Zo ondernemen we ook vaak vanuit een bepaalde drang, een drang om je te laten zien, talenten te benutten, ambities te verwezenlijken en de drang om vrij te zijn. Maar ongeveer 90% van de tijd voelt dat niet zo. Dan ben je gewoon bezig, hard aan het werk, dan heb je geen tijd om die vrijheid te ervaren. En soms is die vrijheid ook juist angstaanjagend. Je kunt dan een duwtje in de rug gebruiken. Iemand die zijn duim opsteekt. Een knipoog. Iemand die tegen je zegt: Je moet nu 'op'!'

En dan is het net als fietsen, je verleert het niet.

WIL JIJ jouw verhaal vertellen?!