200 Columns!

Manon Claus
Sep 2, 2021
8 min read

Updated: Sep 14, 2021

(but who's counting..)

De Hydra (uit mijn meest recente column), is een mythologisch veelkoppig monster. En als je er één kop afsloeg, groeiden er twee voor in de plaats.. Dat is natuurlijk wat ver gezocht van die Oude Grieken (zoals ze wel vaker iets nogal ver zochten). Maar andersom kan wél: een kop die er steeds een ander lijfje aan vast punnikt, als het oude niet meer voldoet. En dat is precies wat ik ga doen..

THAT'S ALL FOLKS

In 2017 begon ik met het schrijven van - gaandeweg steeds iets langere, columns. Mijn meest recente column, ‘Het Veelkoppig Monster’ van 19 augustus jongstleden, was nummer 199 in de rij. Dit hier is dus een jubileum!! 200 columns!! Maar tevens ook een afscheid. ‘Aan alles komt een einde’ zei trombonist Erik van Kempen, die 200 soloconcerten vanaf de Keutenberg speelde, waar ik vanuit mijn tuin wekelijks van mocht genieten. Hij begon ermee toen hij door Covid niet meer kon repeteren, met zijn gezelschap. Elke zondag, om 16.00 uur stipt, speelde hij 20 minuten lang en sloot hij af met ons eigen Limburgse volkslied. Je gaat er aan wennen. Je denkt dat het altijd voort zal duren. Maar er komt, ook ondanks een nog steeds groeiende populariteit en waardering voor mijn columns, altijd een moment waarop het ‘klaar’ is..

DE KLIFI BEKLIMMEN Een groot gedeelte van die 200 columns staat overigens gewoon nog online, op mijn (deze) site, dus u kunt er nog een tijdje van genieten en door grasduinen! Ik heb bij het schrijven gepoogd om de lezer stof tot nadenken te bieden en een spiegel voor te houden. Daarnaast heb ik geschreven over de actualiteit, maar vrijwel altijd in combinatie met de thema’s die mij al mijn hele leven bezig houden. Zo schreef ik over racisme in 'Megan en de Verlichte Royals' en over de roots van zwarte piet. Ik schreef over integriteit, inclusiviteit en solidariteit in 'Wij en Zij' , in 'De Kool én de Geit' en in 'Voor alle collega's van Pieter'.

Daarnaast schreef ik over de gebrek-aan-empathie-epidemie in 'De Ongevoeligen', over de macht van groepen in 'De macht van de Grote Getallen' en over leren luisteren naar een ander in 'Niet luisteren is ook een Vak'. Uiteraard schreef ik ook over het klimaat, in 'De Marduk Profetie' , in 'Alles van Toegevoegde Waarde', in 'Het Alternatief', in "Floortje & het failliet van het Toerisme' en in het toch-bij-nader-inzien-niet-zo-heel-erg-dramatische: 'De Apocalyps Nadert'.. En natuurlijk schreef ik over #metoo in: 'Nineveh & Times Up' (en de volgende drie delen uit deze serie: deel2, deel3 en deel4) en in 'De Dure Leugens van Rolmodellen'. Over geweld en agressie schreef ik in 'Ethiek in Crisistijd' en in 'Zeg het met Prikkeldraad'. En over seksisme, onder anderen, in 'Het Uitbuikgevoel en de Werkvloer', in 'Psst... Onbevlekt ontvangen', in 'Pardon, Renze?!' en in: 'De Teen van Lieke'.

WOKE UP

Recent schreef Marja Pruls dat schrijvende millenials 'niet-geëngageerde literatuur en ideologische leegte tentoonspreiden'. Kennelijk zijn er zoveel barricaden te beklimmen, dat ze hun hoofdpersonen besluiteloos dan maar niets laten doen. Of het individualisme is zo ver gevorderd, dat er geen sprake meer is van 'wij'. (Ook hier schreef ik over, maar die column is nog niet gepubliceerd. ;-) Een uitzondering daarop is misschien de recente 'Klifi' (klimaat fictie), waarbij de schrijvers de kanaries in de kolenmijn zouden zijn (volgens Van Dis), alhoewel hun boeken worden gedrukt op omgezaagde bomen, die recent zelfs niet eens meer aan te voeren waren... Nou, engagement kan mij in ieder geval niet ontzegt worden, maar ik ben dan ook geen millenial.

"How do we survive these falling systems? Especially when many of them need to fall?“,

schreef Adrienne Maree Brown, een Amerikaanse auteur, doula, vrouwenrechtenactiviste en zwarte feministe. En als mede feminist, klimaatactivist, strijder tegen racisme, seksisme en diverse andere -ismes, heb ook ik mij deze vraag gesteld. Ik stelde u, de lezer, ook vele vragen in mijn columns en droeg ook enkele (startpunten voor) oplossingen aan. Bijvoorbeeld het betrekken van ‘creatives’ in alle sectoren en in de gehele samenleving, daar waar ze horen:

Mijn 'One Size Fits All' oplossing: kunstenaars.

We moeten anders naar alles kijken en wie is daar nu beter in dan kunstenaars? Breng kunstenaars in uw bedrijf, in uw leven, in de overheid en politiek en het zal er beter van worden. Ik schreef daar natuurlijk ook veelvuldig over: in 'Creativiteit op de Werkvloer', in 'Creativiteit en de Amateur Manager', 'Creativiteit & de Chirurg' en in mijn trilogie genaamd 'Creativiteit en de Toekomst' deel 1 (HR & recruitment), deel 2 (Verzet) deel 3 (Budget).

Daarnaast heb ik gepoogd om van kunstenaars echte mensen te maken, in de serie 'Mythes van het Kunstenaarschap' - via LinkendIn: deel 1 (de geboren kunstenaar), deel 2 (de ontdekte kunstenaar), deel 3 (de geïnspireerde kunstenaar), deel 4 (de depressieve kunstenaar) en het 'nakomertje' op mijn eigen site: deel 5 (de kunstwereld) en ook in de column 'Passie!'.

VOGELSLAK, SLAKVOGEL

Als kunstenaar zal ik al deze thema’s altijd blijven aansnijden, in steeds verschillende hoedanigheden. En ook nu weer zal ik mezelf opnieuw gaan uitvinden en andere vormen zoeken en vinden. Zoals ik dat - als een feniks - altijd gedaan heb. En ook al zal ik altijd blijven schrijven, het heeft geen zin om in herhaling te vallen en bovendien is dat niet inspirerend. Creativiteit gaat bovendien samen met een flexibele geest en herhaling is daarvoor niet bevorderlijk. Flexibiliteit train je door steeds iets anders, iets nieuws te leren en te doen. En ja, dat kost energie, zeker als je ouder wordt. Maar door het jarenlang invullen van kruiswoordpuzzels ga je mogelijke dementie niet te lijf, zag ik van heel dichtbij. Dus neem eens een andere hobby! Leer iets nieuws, verander van baan, daag jezelf uit en maak nieuwe verbindingen in je hersenen aan..

https://video.wixstatic.com/video/3ed240_5170f209dbfe4d458491c12b3929b0d5/480p/mp4/file.mp4

Net zoals de Elysia zeeslak*, neem ik mijn hoofd steeds mee, maar ontwerp ik steeds een ander lichaam. Als beeldend kunstenaar, als danser en dansdocent, als organisator en als schrijver, deed ik namelijk altijd hetzelfde, maar steeds op een andere manier. “You are not obligated to complete the work, but neither are you free to abandon it”, schreef diezelfde Adrienne Maree Brown.

IK PROBEER MIJN PEN Ik schreef natuurlijk óók over het schrijven zelf: in 'Schrijven ≠ Googelen', in 'Is Schrijven Passé?', in 'Virtueel Schrijven', in: 'Er was eens: Storytelling, deel 1' en Er was eens: Storytelling, deel2' en in mijn column genaamd 'Zinverbeteraars' En zo waren daar ook de columns 'Blog Geheim', 'Binge Reading', 'De LongRead' (is 'meer' beter?), 'Sehnsucht' en - jawel hoor: '3 Redenen waarom ik Niet schrijf over schrijven..'.

THE ELEPHANT IN THE ROOM

In de afgelopen periode heb ik de sociale media zien veranderen, de samenleving zien veranderen ook ik ben veranderd onder invloed van de pandemie. Wat een onzichtbaar virus al niet teweeg kan brengen. Ik schreef hierover, bijvoorbeeld in 'De heilige Korone', een driedelige serie Hittegolf-blogs: 'Gebakken Lucht', in (deel twee): 'De Troep op Zolder' en (deel drie): 'Het Volk vat Vlam' én in 'Kunstenaars hebben de vrijwillige Isolatie uitgevonden'. Verder mag 'Van Photoshop naar Complottheorie' niet ontbreken in deze opsomming, net zoals 'De Mens is uit Balans', 'De Quarantaine Brom', 'Zakelijke Ethiek in tijden van Covid' en natuurlijk 'Avondklok lessen van een Zwerfhond', waarvoor mijn eigen viervoeter de inspiratie vormde.

"This focus on dominance over the living, rather than partnership with life, is how we have racism, rape culture, climate catastrophe, economic disparity, war and disease all [ ] rampant [ ] at the same time. At a certain point, even if collective action feels far away, there has to be an awareness of the pattern. Thinking that your choices only impact you, or those you immediately know – that you needn’t be concerned with, or accountable for the results – is supremacist thinking at the root. It gets packaged as freedom and independence, but we are not individual entities.

Humans, like all of nature, live within systems of relationship and resource.

Our freedom is relational."

DE KANARIE IS ALLANG MORS DOOD..

Met deze wijze woorden van Maree Brown, (ver)laat ik u. Want als u nu nog niet 'woke' bent, gaat het waarschijnlijk ook niet meer gebeuren. Beschavingen gaan ten onder aan decadentie en bewust de ogen sluiten, is zeker een vorm van decadentie. Je kunt je leven alleen voor jezelf leven, of je kunt een boompje planten waaronder de volgende generaties de schaduw kunnen opzoeken. Het verschil tussen die twee, is één klein woordje: hoop.

Dank aan eenieder die zich de moeite nam mijn columns te lezen, te 'liken', van commentaar te voorzien, en persoonlijk contact met me op te nemen, naar aanleiding daarvan.

Wellicht zie we elkaar nog eens terug. Wellicht niet.

Dank voor uw aandacht.

Tamam Shud

* Je lijf verliezen...

Een hagedis kan zijn staart ‘detacheren’ en dan groeit er weer een nieuwe aan. Kreeft- en spinachtigen kunnen poten of scharen afwerpen, waarna deze weer aangroeien (saillant detail: ze moeten dan wel bij kennis zijn, anders lukt het niet). Bij regenwormen groeit één afgegeten deel weer aan, mits de voorkant grotendeels onbeschadigd blijft en de zebravis kan indien nodig zijn vinnen regenereren. Zeekomkommers spugen bij predatie zelfs het gehele darm- en vaatstelsel uit om een vijand 'een koekje' te geven, waarna de organen worden vervangen. Een jonge wandelende tak die een poot verliest, vervelt vaker en heeft dan grote kans op volledige regeneratie en een salamandersoort uit Mexico kan zelfs beschadigde nieren, zenuwen en hersenen herstellen. Onderzoekers die met muizen werkten, ontdekten stom toevallig dat een bepaalde stam muizen ook beschadigingen aan het hart en aan de wervelkolom kan herstellen, met minimale vorming van littekenweefsel. En álle muizen kunnen het bovenste vingerkootjes regenereren (hetgeen dan weer enorm tot de verbeelding spreekt, want waarom nu juist dát stukje muis?!). De mens kan het ook, maar dan eigenlijk alleen in het geval hij zichzélf schade heeft toegebracht: de lever kan vervetting door alchohol omkeren, maar voor de rest blijven we toch behoorlijk achter bij bovengenoemde 'eenvoudige' dieren.

Ondersteun dit blog!

Tip Manon!

Lees je de artikelen op dit blog met interesse? Kom je hier regelmatig terug? Dan verkeer je in het goede gezelschap van honderden lezers! Waardeer je dat het hier niet vol staat met advertenties? Dan zou het fijn zijn als jij die waardering voor alle werk en energie die achter dit blog schuil gaan, zou willen laten blijken, door middel van een eenmalige, of regelmatige donatie van jouw keuze. Dankzij jouw financiële bijdrage kan ik dan in de toekomst nog meer inspirerende artikelen met je delen!

Maak je vrijwillige gift over, naar: NL87SNSB0939167336 t.n.v.: M. Claus, Wijlre

Alvast zeer bedankt!

Genoten van deze blog? Iets gelezen dat je nog niet wist? Meer inzicht verkregen?

Claus Copywriting: Storytelling by Nature

Meer informatie over Claus Copywriting, via:

www.clauscopywriting.wixsite.com/home

clauscopywriting@ziggo.nl