Repost: de Volkoren Blog

Manon Claus
Feb 10, 2020
4 min read

Updated: Dec 17, 2020

Een tijdje geleden werd, voor de ‘tigste keer maar weer, op televisie uitgelegd dat alleen volkorenbrood ook écht volkoren is en dat je eigenlijk alleen deze broodsoort zou moeten eten. Al het andere brood, of het nu ‘bruin’, of ‘meergranen’, of ‘zuurdesem’ heet, is meestal gewoon witbrood, met een kleurtje en een smaakje.

ALS WARME BROODJES

Vulling, geen voedsel dus. Die lekkere korst schijnt trouwens, zeker als het brood erg bruin is (en er dan heel erg ‘ambachtelijk’ en gezond uitziet), met mout(meel) gekleurd te worden. Wat betekent dat het suiker is (maltose), die donkerbruin verbrandt. Witbrood met suiker. Verkocht als super gezond en passievol. Tja..

DE KAAS VAN HET BROOD

Wat mij wèl een raadsel is, is waarom je dat volkorenbrood vaak met een lampje moet zoeken. In de winkels van de grote supermarktketens is het in ieder geval erg moeilijk te vinden. Twintig verschillende soorten brood, maar geen volkoren variant. Kan iemand dát misschien eens op televisie komen uitleggen?

De warme bakker zou ook niet altijd meer zélf zijn brood samenstellen en/of kneden, blijkt, maar is in veel gevallen een warme afbakker. Wat een afknapper. Maar heel eerlijk gezegd wisten we dat al. Want de échte warme bakkers beginnen al 's nachts -als wij nog op één oor liggen-, met hun voorbereidingen en dan ruikt het 's ochtends heerlijk in de hele straat.. En waar heb je dat nog?!

Met de leesbril op, naar de supermarkt

FAKE BAKE Hoe weet je nu nog wat 'echt' is, vraag je jezelf af. Scholieren krijgen les in het verzinnen van 'fake news', om hen te leren dat dit een fluitje van een cent is en dat ze niet alles moeten geloven dat hen wordt verteld. En het devies in de winkel is: labels checken. I know, it’s a bore… En dan moet je ook nog je leesbril meenemen, als je boodschappen gaat doen en dat was juist nu nog één van die weinige dingen, die je nog zonder kon..

ZE BAKKEN ZE WEL HEEL BRUIN

Maar ik doe het, dat labels lezen. Al een hele tijd, eigenlijk. Dat begon jaren geleden, toen ik bij toeval ontdekte dat er in het voedsel voor onze huisdieren suiker zit. Ja, suiker. Ook al staat op al die verpakkingen dat het helemaal op maat gemaakt is: 'bevat alles wat uw dier nodig heeft' en 'volledig natuurlijk'. Maar ik ken geen hond of kat die ‘in het wild’ aan suikerriet of biet zou gaan peuzelen.. Oké, eentje dan. Maar die wordt er steevast ziek van.

Fifty shades of sugar..

DEXTROSE, MALTOSE, SACHEROSE, ZOETSTOFFEN, GLUCOSE, SIROOP, MOLASSE, NECTAR, OERZOET Anyways. Ik kwam er dus achter doordat ik, helemaal in gedachten, mijn vinger –met spul uit zo’n bakje er nog op- in mijn mond stopte. In een 'spilt second' realiseerde ik me wat ik deed en de rest van die gespleten seconde proefde ik suiker. En dat kan ik goed, suiker proeven. Ben ik zeer ervaren in. Ik viel van verbazing bijna achterover. En toen ging ik op de verpakking kijken.. En jawel hoor: suiker.

DROGE KOST..

Ik las dus de labels op diervoeding eerder dan die voor 'de mens'. Maar ik kook en bak dan ook het meeste gewoon zelf. ‘Normaal’ eten.. Een bakje kwark en daar dan zelf vers fruit in mieteren, in plaats van zo’n kant en klare 'vruchtenyoghurt' die grotendeels uit suiker en smaakstoffen bestaat. Zelf soep maken, van restjes groenten… Nee, wees maar niet bang, ik ga niet foodbloggen! Daar zijn er al genoeg van en ze maken het er niet eenvoudiger op. Ik houd het lekker bij volkoren blogs. The real deal.