Dweilen met de Kraan Open

Manon Claus
Jul 20, 2021
8 min read

Updated: Jul 21, 2021

Dat we hier op een breuklijn wonen, dat is duidelijk. Ik ben ermee geboren en opgegroeid. En dat er mijnschade is, waardoor huizen verzakken en parkeergarages dreigen in te storten, ook dat is bekend. Voor de inwoners van Limburgse Zuiden, kwam er geen compensatie voor schade*. We moeten het zelf maar redden. Daarna werden we overspoeld met toeristen en moest alles daarvoor wijken, en nu dit..

HET WASSENDE WATER

De berichten tollen met een grote kracht over elkaar heen, zodat het moeilijk is om er geen draaikolk van in je hoofd te krijgen. Ze vragen allen om aandacht, maar een brein dat op 'overleven' staat, houdt zich alleen bezig met directe bedreigingen daarvan. Ik keek naar het binnenmeer dat zich achter mijn woning spontaan en gestaag aan het vormen was. De waterafvoer kan het water bij een 'fikse bui' al niet aan. Dan spoelen regen, modder en stenen van twee kanten richting die afvoer en ligt de hele route daar naartoe onder de rommel, als het water weer weg is. Maar dit keer was het anders..

WATERKRACHT Wat mij het meeste bij is gebleven, is het geluid. Het geluid van het wassende water, het harde ruisen. De kracht en de dreiging spatten er vanaf, van dat geluid. Ik stond er wel vaker naar te kijken en te luisteren - maar zonder die huidige associatie, bij de watermolens en de sluizen die onze regio rijk is.. Dit keer had 'de mens' het duidelijk niét onder controle. Behoefde dit actie? En welke dan? In je hoofd probeer je scenario's te bedenken, maar eigenlijk weet je al dat je machteloos staat, als het mis mocht gaan. Het blijkt uiteindelijk een kwestie van meters te zijn. Een kwestie van geluk en pech. Zoals zoveel in het leven..

VAN DE REGEN IN DE DRUP

Ik weet niet of mensen er rekening mee houden, als ze hier een huis zoeken. Over die breuklijn heb ikzelf niet echt nagedacht, ook al maakte ik enkele aardbevingen mee. Scheuren in huis, ja die zitten er. Er kunnen pannen van het dak vallen, de schoorsteen kan afbreken.. En toch, of misschien juist omdat je het kent, boezemt dat weinig angst in. Je weet ook wel dat er dorpen zijn die, bij hoog water, helemaal 'onder' lopen. Daar dacht ik wél aan, toen ik weer terug in mijn oude regio wilde gaan wonen. Maar je wordt ook gerustgesteld. Er is iets aan gedaan, er zijn opvangbekkens, er zijn schotten en dijken..

PAPPEN EN NATHOUDEN We hebben een obsessie met het uitsluiten van risico's en potentiële gevaren. Alles moet 100% veilig, als we ons huis verlaten. Dat was natuurlijk heel lang wel anders. En omdat het 'daar buiten' niet veilig was, schoten we alle dieren af, die onze veiligheid bedreigden. We kapten alle bomen die op de weg konden vallen. We maakten sloten en rolluiken op onze huizen. En ondertussen zijn we zó goed geslaagd in het uitbannen van alles wat gevaar op zou kunnen leveren, dat we ons eigen grootste gevaar vormen.

RISK MANAGEMENT In mijn gemeente wordt er bijvoorbeeld over een lang tracé een extra rijbaan aangelegd, speciaal voor fietsers. Er gebeuren namelijk nogal wat ongelukken en we willen verkeersongevallen echt helemaal uitbannen. We zijn mensen geworden die niet meer kunnen leven met gevaar of risico. En dat resulteert er in, dat we geen idee meer hebben welke risico's we zelf veroorzaken. Bijvoorbeeld door als 'peloton' met z'n allen over de gehele weghelft te rijden, en soms ook over de andere weghelft.. Of door als motorrijder, in het bochtige landschap, lekker te cruisen en alle binnenbochtjes te nemen.. Te hard.. Of door als automobilist nog steeds met alcohol op, achter het stuur te kruipen, of door zelf niet in te kunnen schatten of we een gevaar op de weg zijn, omdat we domweg niet goed kunnen rijden, zien of te moe zijn..

VAAR GEUL

In eerste instantie denk je nog: fijn dat het water in de weide achter ons huis terecht kan, dat het daar weg kan, zonder schade aan te richten. Maar als het blijft stromen, uren en uren lang, en je ziet dat het waterpeil in de weide steeds 'hoger' komt te staan en de grens tussen 'nat' en 'droog' steeds verder jouw kant op verschuift, wordt je onrustig en nerveus. Je wilt iets doen. Je kunt niets doen. Waar moet het naartoe? Waar zal het naartoe gaan? Zeker als je weet dat de regen voorlopig nog niet stopt.. SCHULD EN BOETE Het logische, rationele gedrag zou zijn geweest om hoger gelegen gebied op te zoeken. Maar we hebben teveel spulletjes. Die willen we niet achter laten. En laat het nu net die spulletjes zijn, die mede de opwarming veroorzaakt hebben**. We hebben ook te weinig kennis van het weer. We kijken naar apps op onze telefoon, maar niet meer naar boven. We zitten te wachten totdat iemand anders tegen ons zegt, dat we weg moeten wezen.. En dan nog, ook al staat de politie voor de deur of het leger, dan nog willen we niet weg. En nu gaan we de 'schuldigen' aanwijzen.. Want waarom werden we niet gewaarschuwd?!

A VIEW TO A KILL

Van de weide, stroomde het water de naastgelegen tuinen binnen. Tuin na tuin liep veel te snel onder. Water zoekt het laagste punt en vindt dat altijd. Het stroomde uiteindelijk over de weg, die werd afgezet, richting de Geul. Maar het was niet alsof je een stop uit het bad trekt, het water bleef aanwassen. Tegenwoordig is die Geul niet meer dan een kabbelend beekje - op veel plaatsen staat er doorgaans niet meer dan tien centimeter water in, maar ooit was het een woeste rivier die mede het landschap bepaalde. Het is de natuurlijke loop, die het water al honderden jaren volgt. Alleen stonden er toen geen woningen in de weg. Vanwege het uitzicht.

MOTHER NATURE

Water geeft leven en water neemt leven. Dat is altijd zo geweest, maar we willen ook het water onder de duim houden. Beheersen. Mensen kloppen zichzelf en elkaar op de borst dat het gelukt is, tenminste in Midden- en Noord Limburg. Hoezee! Nu nog die Geul en andere beekjes.. Eh? Gaan we dijken om een beek bouwen, waar doorgaans maar tien centimeter water in staat? Really? De moeder van alle problemen, daar heeft ondertussen niemand het over. Ook al weten we wat dat is. De onderliggende oorzaak voor zowat alles dat ons bedreigt: de mens. We zijn met teveel.

THE WRITING'S ON THE WALL Moeder natuur probeert op diverse wijzen (en ze heeft een groot arsenaal) om dat aantal terug te brengen. Met pandemieën, overstromingen, bosbranden, vulkaanuitbarstingen, met sprinkhanenplagen en nog veel en veel meer..*** En ondanks dat het lijkt alsof we het steeds van haar winnen, verliezen we. We stormen als lemmingen af op de afgrond. En we blijven pleisters plakken, in plaats van gevaar en risico in ons leven te leren accepteren. Te accepteren dat pech bij het leven hoort. Dat rechtvaardigheid iets is dat we bedacht hebben, het bestaat niet echt. Moeder Natuur is veel en veel sterker dan ons. Zij verpulvert huizen. Ze doodt mensen. En toch luisteren we niet. En blijven we dweilen met de kraan open..

What I got to do, to make you care?

What I got to do to be heard?

It's a sad, sad situation.

And it's getting more and more absurd...

Meer weten?

WIL JIJ dat jouw verhaal echt aankomt, maar heb je last van writersblock?!

Mail me!

* DSM (De Staats Mijnen/ Dutch State Mines), waar menig medewerker stoflongen en andere ziektes opliep, of waar zich zelfs letterlijk de dood in werkten, toonde al nauwelijks betrokkenheid bij de mijnbouwschade die de regio opliep en nog steeds oploopt, maar nu wil men de connectie zelfs helemaal verbreken, tot grote woede van de gemeente. Hier werd geld verdiend waar het hele land van profiteerde, maar de schadelijke gevolgen zijn voor ons. Sounds familiar?

** Onze consumptiedrang, onze spulletjes zijn de grootste vervuilende factor, volgens CE Delft, lees hier het rapport. Top 10 milieu-impact van gemiddelde consumptie van één persoon per jaar in Nederland

*** Het kwam me voor, alsof we met plagen van 'Bijbelse proporties' te maken hebben, de laatste tijd, dus schreef ik er eerder (in 2020) al deze column over: De Apocalyps nadert: onthulling, openbaring of toch de aankondiging van het einde der tijden? "Er wordt gesteld dat er in 2100 ergens tussen de 16 en de 6 miljard mensen op deze aardkloot rond zullen lopen. Het grote verschil tussen deze getallen (maar liefst 10 miljard), heeft te maken met de onzekerheid over het klimaat (en de grote gevolgen die de opwarming zal hebben), de mate van vruchtbaarheid/het aantal kinderen per gezin en andere oorzaken, zoals oorlogen (met name in verband met droogte: voedsel en water)." Wil je weer leren zelf het weer te 'voorspellen'? Lees het hier.. Politici willen er niet aan: is dit nu te wijten aan klimaatverandering, of niet? De klimaatdeskundigen zeggen al jaren van wel, maar ach...(Lees hier een artikel over 'de nieuwe watersnoodramp' uit 2003.) Klimaatverandering maakt alles heftiger: "Dat er een verband is met klimaatverandering is voor klimaatonderzoekers al wel helder: onze zomers zijn ongeveer 2 graden warmer geworden, waardoor buien ongeveer 14 procent meer neerslag produceren. Die extra neerslag valt bovendien vaak in kortere tijd uit de lucht, waardoor het aantal zomerse stortbuien in Nederland ongeveer is verdubbeld." En: "Door het snel opwarmen van de Noordpool en het afzwakken van de warme Golfstroom in de Atlantische Oceaan, verandert het temperatuurverschil tussen noord en zuid, specifiek in de zomermaanden. Een krachtige westenwind op grote hoogte, de straalstroom, wordt hierdoor zwakker. [ ] Is de straalstroom zwakker, dan is de kans groter dat de drukgebieden ergens klem komen te zitten. Sommige gebieden kunnen dan wekenlang te maken krijgen met een droog en heet weertype, andere delen juist langdurig met bewolking en neerslag." Van Nieuwenhuizen: "wil niet één op één een verband leggen met het veranderende klimaat. "Maar ik begrijp wel van wetenschappers dat deze zogeheten clusterbuien vaker kunnen voorkomen door klimaatsverandering."

Ondersteun dit blog!

Tip Manon!

Lees je de artikelen op dit blog met interesse? Kom je hier regelmatig terug? Dan verkeer je in het goede gezelschap van honderden lezers! Waardeer je dat het hier niet vol staat met advertenties? Dan zou het fijn zijn als jij die waardering voor alle werk en energie die achter dit blog schuil gaan, zou willen laten blijken, door middel van een eenmalige, of regelmatige donatie van jouw keuze. Dankzij jouw financiële bijdrage kan ik dan in de toekomst nog meer inspirerende artikelen met je delen!

Maak je vrijwillige gift over, naar: NL87SNSB0939167336 t.n.v.: M. Claus, Wijlre

Alvast zeer bedankt!

Genoten van deze blog? Iets gelezen dat je nog niet wist? Meer inzicht verkregen?

Claus Copywriting: Storytelling by Nature

Meer informatie over Claus Copywriting, via:

www.clauscopywriting.wixsite.com/home

clauscopywriting@ziggo.nl