Voor alle collega's van Pieter

Manon Claus
Jun 14, 2021
7 min read

Updated: Jun 15, 2021

Een 'collega' wordt in het woordenboek omschreven als: beroepsgenoot, ambtsbroeder en werkpartner. In iets minder naïeve woordenboeken staat erbij: 'collega's zijn personen die uitsluitend zijn verenigd om een gezamenlijk doel te bereiken..' In onze belevingswereld hebben we van 'collega' en van 'je collegiaal gedragen' (woordenboek: 'passend'), iets anders gemaakt. Meer. En dat is logisch, aangezien je bijna meer tijd met collega's doorbrengt, dan met je levenspartner.

THE OFFICE Twee struise, uit de klei getrokken vrouwen van eind twintig, zitten aan weerszijden van hun bruingrijze stalen bureau’s. Ze zijn vriendinnen, tenminste: op het werk, niet daarbuiten. Rosie is rossig en draagt een blauwe, afgeronde bril met een veel te groot montuur. Hij zakt nog wel eens af, die bril en Rosie lijkt het bevallig te vinden om die dan, met haar korte vlezige middelvinger met afgekloven vingernagel, weer omhoog te schuiven. Die handeling voltrekt zich gemiddeld twintig keer per uur en Rosie lijkt niet door te hebben, dat ze er geen publiek voor heeft.

Nicole’s lichtblauwe ogen, daarentegen, zijn nauwelijks zichtbaar achter de sluike pony van haar verder ook nogal vormelose peper-en-zoutkleurige korte coupe. Als het een poging was om niet op te vallen, die haren voor de ogen, dan had ze zich de moeite kunnen besparen. ‘Moeten we aan de rest zeggen, dat wij onze vrije dag deze week omgewisseld hebben?’ vraagt Rosie zich hardop en, zeker gezien de afstand, op veel te luide toon, af. Nicole haalt haar schouders op. Ze is, van de twee, de inschikkelijkste. Rosie concludeert, wederom luid door de kantoortuin heen roepend: ‘Nee hé, want WIJ zijn toch éven goed’..

DE PEN

Het kleine kantoortje leek uit zijn voegen te barsten door het gekonkel en de onderlinge vete’s van de, hoofdzakelijk parttime werkende dames. Hoewel ze allemaal, qua samenstelling (afhankelijk van welke dag van de week het was), bijeen in één grote kantoortuin zaten (alhoewel, tuin.., zeg maar stoeptegel), inclusief hun chef, leken de stekelige opmerkingen zo bij de ‘bedrijfscultuur’ te horen, dat zij die zelf nauwelijks opmerkten. Er werd in ieder geval nooit iets van gezegd.

Mijn pen hield ermee op. De heer Hendriks, directeur van het kantoortje, hoorde mij kennelijk de simpele vraag om een nieuwe ballpoint stellen (hetgeen iets aangeeft over zijn eigen drukke bezigheden) en riep, vanuit zijn directiekamer, richting zijn kantoorchef: ‘Ga maar naar Randstad voor een nieuwe pen!’. Marie-José, de kantoorchef van begin veertig, met kapot geblondeerd, gepermanent én getoupeerd haar en de motoriek van een papieren vliegtuigje, riep hierop terug ‘Nee joh, die pennen van Randstad zijn niets waard!’ Waarop lieftalige collega Mirianne vervolgde: ‘En de rest wat van Randstad komt ook niet’. Gelach alom. Ik krijg een ballpoint, zonder verder oogcontact, in de hand gedrukt.

DE TELEFOON

Mirianne, die steevast een houding aanneemt die suggereert dat zij, in plaats van Marie-José de eigenlijke chef van het kippenhok is, vraagt me de volgende dag of meneer Paulissen, een klant, al gebeld heeft. Ik ben net binnen, sta met mijn jas nog in mijn handen en reageer bevestigend, ook al heeft Mirianne daar feitelijk verder niets mee te maken. Mijn simpele ‘ja’ wordt als muitenij bezien en ze wordt kwaad. ‘Oh, je hebt toch wel opgenomen?’ Als Mirianne kwaad is, zegt ze nog dommere dingen dan als ze dat niet is.

Ik deed niets verkeerd (hoe had ik iets verkeerd kunnen doen, ik zat er net) en zou in mijn verdere loopbaan nog, min of meer soortgelijke, ervaringen opdoen (die dan wel misschien iets bedekter van aard waren), maar in bijna elk kantoor of afdeling waren er 'clubjes', 'kliekjes', achterklap en gekonkel.

DE DIRECTEUR

De directeur loopt tegen het eind van de werkdag op mij af, terwijl ik net mij zware tas met boeken, benodigd mijn opleiding Bedrijfskundige Informatica, inpak. 'Waarom zit jij nog in de avonduren te leren, daar ben je toch te oud voor: ga toch iets leuks doen!’, meent de vijftiger jolig. ‘Ik werk aan mijn toekomst’, pareer ik kort maar krachtig en de man druipt, beledigd, af.

Als ik de volgende ochtend met frisse tegenzin op mijn werk arriveer, krijgt ik (letterlijk in plaats van ‘goedemorgen’), te horen dat ik deze week de beurt heb om voor de post en de drank voor de resterende dames te zorgen. Het theewater staat daartoe al een half uur te koken en is praktisch helemaal verdampt, omdat ze speciaal op mij gewacht hebben, met inschenken..

DE TELEFOON, DEEL 2

Na werktijd spoed ik me naar het uitzendbureau...en geef aan dat ze alweer naar iets anders voor me mogen uitkijken.. De daarop volgende dag neem ik alle telefoontjes aan, die bij het kantoor binnen komen, in de hoop dat het uitzendbureau belt met een blijde boodschap - en omdat er kennelijk niemand van de aanwezigen verder zin in heeft. De telefoon rinkelt, tegen 16.00 uur, opnieuw..

Fieke, vroeger ongetwijfeld een schattig kind hetgeen ze jammer genoeg krampachtig en vergeefs nu al twintig jaar probeert vast te houden, zegt hardop: ‘Zou ik hem opnemen?’ En terwijl ik mij ogen op sla, naar de plek waar de hemel wordt vermoed, maar waar een oud en vies systeemplafond het uitzicht op verspert, hoeft Fieke niet lang op antwoord te wachten, aangezien Mirianne meent, gewoontegewijs de lakens uitdelend: ‘Nee, jij hoeft ze toch niet allemáál aan te nemen!’, mij daarbij doordringend aankijkend, alsof ik de telefoniste van het kantoor ben.

Mijn rechter wenkbrauw kruipt langzaam maar gestaag omhoog, terwijl de telefoon door blijft rinkelen en ik recht in Mirianne's ogen kijk. Dat had ze niet verwacht. Zelfs haar man spreekt haar nooit tegen en nu durft die uitzendkracht haar te trotseren? Fieke kijkt ondertussen, zonder adem te halen, toe. Mirianne wend haar ogen af. Beide vrouwen doen opeens alsof ze het ergens enorm druk mee hebben.

DE AANVRAAG

Een klein halfuurtje later declameerde Fieke, die naast me zit, opeens - op harde toon maar strak voor zich uit kijkend (ze zou Mirianne’s fout niet herhalen!): ’Deze aanvraag is fout behandeld, ik neem aan dat die uitzendkracht dit heeft gedaan’. Ik draai me om naar rechts en vraag haar, rustig en kalm, van welke dag de aanvraag stamde. ‘Van vrijdag!, gilt Fieke op hoge toon en met een voldane lach. ‘Het spijt me enorm voor je Fieke, maar afgelopen vrijdag was ik er, bij hoge uitzondering, niet, dus ik kan die aanvraag niet behandeld hebben.

Dit had Fieke niet verwacht... Verdorie, nu kon ze nog geen wraak nemen. Maar ze gaf het nog niet op. Wederom door de hele kantoortuin roepend, gooide Fieke het dan maar over een andere boeg: ‘Oh, dan zal die andere uitzendkracht het wel gedaan hebben’. Deze collega kwam van hetzelfde uitzendbureau als ik, maar was iets minder goed gebekt. Die zou vast en zeker niets terug durven te zeggen, schatte Fieke in en ervoer toch nog een klein geluksmomentje: het was gelukt om dat mens naast haar, weliswaar indirect, de mond te snoeren..

DE ANDER

Mijn collega (‘De Andere Uitzendkracht’ genaamd), vluchtte sinds haar aanstelling, nu een week geleden, bijna dagelijks het archiefhok in, om een potje te huilen of om haar agressie ten opzichte van de ‘collega’s’ kwijt te raken. Aangezien zowel de directeur als de kantoorchef deelgenoot waren van de dagelijkse ‘grapjes’, was er weinig soelaas uit die richting te verwachten. Sporen van tranen waren duidelijk op haar gezicht af te lezen, als ze terug uit het hok kwam, maar daar ging niemand verder op in.

Soms schreef ze uit frustratie haar woede op papier.. ‘Stomme trutten’ schreef ze dan klein op een afgescheurd stukje van haar kladblok, of alleen ‘GVD'. Ze frommelde het stukje papier, alsof ze een ritueel uitvoerde, op en smeet het in haar prullebak, onder het bureau. Helaas gooide ze deze propjes dus weg in een prullebak van het kantoor. Hoewel deze kleine daad van verzet niet veel mensen ontging, had ik toch niet verwacht wat er vervolgens zou gebeuren. De lieftallige collega’s wachtten op een goede dag -na haar de hele acht uur lang getreiterd te hebben voor maximaal resultaat, tot na werktijd, zochten onder leiding van Mirianne vervolgens letterlijk tussen de bananenschillen en de kauwgums en hebben daadwerkelijk zo’n briefje gevonden....

DE MORAAL

De volgende ochtend werden wij beiden bij de directeur geroepen en per direct 'ontslagen', ‘want zoiets kon toch niet’. Beiden, want we waren immers van dezelfde uitzendorganisatie afkomstig, meer reden was er niet nodig om ook mij de deur te wijzen. Hendriks keek ons niet eens meer aan. We waren, wat hem betreft, al weg. De uitzendorganisatie waarvan we 'afkomstig' waren werd, per direct, in kennis gesteld van het feit dat het vertrouwen in ons werd opgezegd. Hij riep dit bevel vanuit zijn kantoor naar Marie-José, die zich handenwringend van plezier, graag over dit werkje bekommerde.

Laten we het niet meer over Pieter Omtzigt hebben, of over zijn schandalige behandeling, maar over onszelf. Net zoals bij pesten, waarbij alle aandacht naar het gepeste kind gaat en bijna niets ondernomen wordt tegen de pestkop, of zoals we bij een seksueel misdrijf alleen maar praten over het slachtoffer, in plaats van over de dader, moeten we onszelf, onze moraal én ons kuddegedrag veel vaker onder de loep leggen. Kijk eens in de spiegel.

Ook gij, Brutus...

Meer weten?

WIL JIJ dat jouw verhaal echt aankomt, maar heb je last van writersblock?!

Mail me!

Ondersteun dit blog!

Tip Manon!

Lees je de artikelen op dit blog met interesse? Kom je hier regelmatig terug? Dan verkeer je in het goede gezelschap van honderden lezers! Waardeer je dat het hier niet vol staat met advertenties? Dan zou het fijn zijn als jij die waardering voor alle werk en energie die achter dit blog schuil gaan, zou willen laten blijken, door middel van een eenmalige, of regelmatige donatie van jouw keuze. Dankzij jouw financiële bijdrage kan ik dan in de toekomst nog meer inspirerende artikelen met je delen!

Maak je vrijwillige gift over, naar: NL87SNSB0939167336 t.n.v.: M. Claus, Wijlre

Alvast zeer bedankt!

Genoten van deze blog? Iets gelezen dat je nog niet wist? Meer inzicht verkregen?

Claus Copywriting: Storytelling by Nature

Meer informatie over Claus Copywriting, via:

www.clauscopywriting.wixsite.com/home

clauscopywriting@ziggo.nl