De Troep op Zolder (hittegolf-blog 2)

Manon Claus
Aug 20, 2020
6 min read

Updated: Jun 6, 2021

We grepen met z'n allen de zomer massaal aan, om 'puin te ruimen'. En misschien kwam jij daarbij, net als ik, best verrassende dingen tegen. Het betrof in mijn geval troep van ruim tien jaar geleden, die lag te verstoffen en die hier en daar zelfs door muizen was aangevreten. En als ik heel eerlijk ben, betrof het eigenlijk troep die ik tien jaar geleden nog wél bewaard had, bij een vorige opruim-ronde, maar de troep zelf was dus nóg ouder. Deels zelfs nog uit mijn kindertijd..

SAME SHIT

Wat mij verbaasde was niet zozeer de 'troep', want die was dus al diverse malen door mijn handen gegaan, maar wél dat het eigelijk vaak dezelfde 'troep' is, als die ik nu nog steeds verzamel -alhoewel nu hoofdzakelijk digitaal. Dat scheelt een hoop ruimte. Voor 'verzamel' kun je ook 'wil ik nog niet weggooien' invullen. Dingen waar ik nog geen afstand van kon doen. Spullen waar een verhaal aan kleeft en een emotie. Met andere woorden: het soort troep, is een constante in mijn leven. Of beter gezegd: ik ben eigenlijk niet zo enorm veranderd in de loop der jaren, als ik dacht.

ZALMROOSJES

Een van de dingen die ik door de jaren heen steeds bleef bewaren, zijn recepten. Om ooit te maken, hetgeen bijna nooit gebeurt. En dat weet ik van mezelf en toch hield ik ze. No more. Ik vertrouw ondertussen op mijn eigen creatieve talent om overal wat van te kunnen maken. Wat er ook veranderd is, is dat ik ze toen netjes in een ordner deed, op hoofdingrediënt uitgesorteerd en die moeite troost ik mij allang niet meer. En ook, dat ik ooit kennelijk nogal obsessief bezig om alles er 'mooi' uit te laten zien op het bord. Nu moet het gewoon lekker smaken. Dus 'rol de zalmreepjes op tot roosjes' vliegt er subiet uit.

'lekker een eindje weg dromen..'

REIZEN IN GEDACHTEN

Ik kwam mappen en ordners gevuld met interviews tegen. Schrijvers: Nooteboom, Palmen, Buch, Slauerhoff.. En mappen vol met krantenknipsels: Bzzlletins. Cultureel Supplementen van NRC. Donderdagagenda's van NRC, Literatuur bijlages. Geschiedenis. Kunst. Honderden uitnodigingen van galeries ook, kaartjes van tentoonstellingen. Cult tijdschriften. Knipsels over dans en knipsels van heel Britse dingen. Interieurs en Design in mooie glanzende magazines. Ook gevuld met foto's van verre reizen in de Orient Express en 'The Edwardian Train Safari'. Sommige dromen moeten gewoon lekker droom blijven, dat is veel leuker. De fantasie overtreft de realiteit nu eenmaal, in de meeste gevallen.

GELE LAARSJES

Ik heb zitten twijfelen bij -voor mij- iconische items uit mijn jeugd. De knalgele laarsjes van Mac & Maggie, bekend van hun 'blok' knalkleuren, die ik als puber kocht en droeg terwijl ik eigenlijk helemaal niet zo van geel hield. Ze hoorden bij het -ook bewaarde- idiote vestje dat mijn moeder voor me gemaakt had. Het 'vestje' is een plastic ding, met gekleurde wattenbolletjes ertussen. Mijn moeder had er zich moeite op gedaan, het had tijd gekost en dus moest ik het aan. Naar school. Als puber.

KLIK KLAK

'Fake it 'till you make it', moet ik gedacht hebben. Ik wilde in mijn pubertijd liefst helemaal niet opvallen en ik werd al gepest op school, dus een plastic vestje met gekleurde wattenbolletjes ging niet bepaald helpen. Dan maar 'over the top' en dramatisch: met 'matching' knalgele laarsjes eronder, die overigens echt een enorme pokkeherrie maakten, in de betegelde hallen en gangen van het schoolgebouw. Als ik dan toch een slag op moest vallen, dan maar groots en meeslepend. Here I come. Watch me.

DE TIJD RAAST VOORBIJ

De klok waarmee ik leerde om klok te kijken, die lag er ook nog. Ik weigerde klok te leren kijken. Het had toen al op kunnen vallen dat ik een rasechte 'alfa' ben. Maar er was ook de notie dat als je klok kunt kijken, je er ook aan gehouden kon worden. En dat ging er bij ons nogal consciëntieus aan toe. Ik kreeg mede daarom elk jaar met Sinterklaas hetzelfde horloge cadeau. Omdat ik het weigerde te dragen. En dus niet alleen omdat ik het zelf niet had uitgezocht en ik het foeilelijk vond. Dat horloge heb ik allang weggegooid. De houten klok dus kennelijk nog niet.

'instappen en wegrijden..'

CARWASH

Autospullen. Een oude koplamp van de auto die mij letterlijk nooit in de steek liet. Een modelletje op schaal van de auto waarmee ik ooit mijn (kortdurende) financiële vrijheid vierde. De 'leaper' van de droomauto die werkelijkheid werd. Wat memorabilia van een auto die 'afweek'. Fabrieksboekjes van de auto die ik ook weer in moest leveren.. Als geen ander staat de auto voor onze vrijheid, je stapt in en rijdt weg. Laat alles achter je. Met het stuur in handen, lijkt het alsof je het heft in handen hebt, van je eigen leven. Totdat je toch weer terug keert.

ONS DAGELIJKS BROOD

Er lag ook nog een mes. Een -op het eerste oog- gewoon broodmes, maar uit mijn ouderlijk huis en dus van super stevige 'stainless steel' kwaliteit. Het lemmet is desondanks ooit afgebroken. Het staat voor agressie en geweld. En ook voor die keer dat ik de messen aan het slijpen was, als kind van tien, en even op mezelf testte of ze al scherp waren.. Het litteken maakt mijn linkermiddelvinger sindsdien uniek. Ik gebruikte het kapotte mes in een kunstwerk, later op de kunstacademie. Als variant op de 'a round peg in a square hole' uitdrukking, ontwierp ik een 'square' pin en een 'square' gat van dezelfde diameter, die toch niet in elkaar pasten, met het mes ertussen geklemd. Ook al is het familie, het hoeft toch niet te passen. Het gaat allemaal weg, deze keer. De kliko in. Maar ik snap waarom het er nog lag.

VERHALEN VERTELLER

Het is allemaal deel van mijn verhaal. We verbinden spullen met emoties en daarom worden ze moeilijk om weg te mieteren. Het was dus letterlijk, maar ook heel figuurlijk puin ruimen. Niet dat de herinneringen daarmee weg zijn, maar wel een stuk minder tastbaar. En kennelijk blijft er ook heel veel. Mijn interesses blijven door de jaren heen mijn interesses. Mijn omstandigheden veranderen redelijk voortdurend, maar mijn kern blijft intact.

WIL JIJ dat jouw verhaal echt aankomt, maar heb je last van writersblock?!

Mail me!

Ondersteun dit blog! Tip Manon!

Lees je de artikelen op dit blog met interesse? Kom je hier regelmatig terug? Waardeer je dat het hier niet vol staat met advertenties? Dan zou het fijn zijn als jij die waardering voor alle werk en energie die achter dit blog schuil gaan, zou willen tonen door middel van een eenmalige, of regelmatige donatie van jouw keuze. Dankzij jouw financiële bijdrage kan ik dan in de toekomst nog meer inspirerende artikelen met je delen!

Maak je vrijwillige gift over, naar: NL87SNSB0939167336 t.n.v.: M. Claus, Wijlre

Alvast zeer bedankt!

Genoten van deze blog? Iets gelezen dat je nog niet wist? Meer inzicht verkregen?

Claus Copywriting: Storytelling by Nature

Meer informatie over Claus Copywriting, via:

www.clauscopywriting.wixsite.com/home

clauscopywriting@ziggo.nl