De V12 van mijn vader

Claus Copywriting
Mar 20, 2019
4 min read

Updated: Dec 10, 2019

PETROL HEAD

Mijn slaapkamer lag boven de garage, in mijn ouderlijk huis. Aan de straatkant. Als kind luisterde ik 's ochtends, vanuit mijn warme bed, naar de voetstappen van mijn vader die eerder op moest dan ik. Wanneer hij naar zijn werk vertrok, liep hij eerst de gang door en dan de keldertrap af. Ik volgde zijn voetstappen onder de vloer van mijn bed, terwijl hij de garagedeuren opende, in zijn auto stapte en de motor -een V12- startte..

GENTLEMEN, START YOUR ENGINES Wat hield ik van dat geluid, van het diepe, zware VROOMMMM...! Maar na vele jaren op deze manier min of meer gewekt te zijn, zat er meer tectyl dan bodemplaat onder onze British Leyland bolide. Er moest een nieuwe komen. Mijn vader kocht zijn droomauto. En de volgende ochtend hoorde ik hem de trap afdalen, de deuren openen en de sleutel in het slot omdraaien. Ik hield mijn adem in en spitste mijn oren.. De auto deed 'PRRRT'... Ik was zwaar teleurgesteld. Dat kón toch niet...!

Hoe dan?!

HIS MASTERS VOICE

Ondertussen ben ik gewend geraakt aan het ontbreken bijna alle geluid van onze eigen hybride: die hoor je niet eens starten en wegrijden. Jammer voor onze hond wel, want de hond van mijn ouders had mijn vader elke dag horen aankomen, van kilometers ver. Zijn oren gespitst, tilde hij zijn kopje op en rende kwispelend naar de deur. En dan duurde het nog zeker zo'n vijf minuten voordat de baas ook daadwerkelijk arriveerde. Onze hond kijkt, daarentegen, juist elke keer weer een beetje verbaasd op, zo van: 'Hoe dan?!'

UITLAATKLEP Ook op andere vlakken is er veel veranderd, in de afgelopen decennia. Voor het milieu, voor onze natuur en voor onze planeet doe en laat ik ondertussen een heleboel. En dat kost me verrekte weinig moeite. Zo eet ik nauwelijks meer vlees, zowel in frequentie als hoeveelheid. Ik koop alleen wat ik echt nodig heb en met de spullen die ik heb doe ik, in de traditie van onze auto's van vroeger, erg lang. Totdat de bodem eruit valt, bij wijze van spreken. Ik ben zuinig met alles dat slecht is om door de afvoer te spoelen (of zoek vriendelijke alternatieven) en afval scheiden doe ik met veel toewijding.

Het is zo ontzettend uit de hand gelopen...

TOERISTENTROEP Daarnaast ruim ik de rommel van anderen op. Ja, echt waar. Want op bijna elke wandeling (en dus dagelijks) pak ik plastics op, van de paden waarop ik loop en steek het bij me, om het thuis weg te gooien. Vooral op de maandagochtend, na een zonnig weekend waarin veel mensen in mijn regio zijn komen recreëren, ligt er genoeg om een vuilniszak mee te vullen. En dan realiseer ik me dat alles zo ontzettend uit de hand gelopen is.

THE ONLY WAY IS UP

Onder het mom van 'stilstand is achteruitgang', is alles onderhevig aan groei, of zou dat moeten zijn. Ons leven is super sized. We groeien ons letterlijk en figuurlijk kapot. En uit onze jas: we worden ziek van de omgeving die we zelf gecreëerd hebben. Fijnstof, plastics, chemicalien, pesticiden.. Bodem-, lucht-, en waterverontreiniging. We bouwen het hele land en alle horizonten vol en ondertussen zijn steeds minder mensen gelukkig. En ook onze genotsmiddelen worden dus steeds 'heftiger'.

Wie trapt er op de rem..?

TENDENS

Is dat nu werkelijk de enige route, vraag ik me vaak af? Om me heen hoor ik verlangende verhalen over vroeger, op de boerderij. Over rust en ruimte. Over het luisteren naar de vogels in de lente. Over het zoemen van de bijen. En ja, een deel daarvan is nostalgie (want: zure regen). Maar als we allemaal met wat minder zouden doen: wat minder vlees, minder energie, minder spullen, minder gelplaknagels, 5euro gadgets en folieballonnen... Zou dat dan niet veel meer impact hebben op onze eigen leefomgeving, dan een private energietransitie?

Gele, dode weilanden, waar zelfs geen 'onkruid' meer op groeit.. De stand van zaken

op dit moment, in ons 'vijf sterren' Heuvelland in Zuid-Limburg.

De V12 van mijn vader ligt op het autokerkhof, samen met de bittere tranen van een puber die geen afscheid kon nemen. Ondertussen is er een verlangen in mij ontwaakt om terug te keren naar de oorsprong, een leven veel meer met en in de natuur, zonder deze te vernietigen. Een verlangen naar een appelboom in mijn tuin, of een walnotenboom. En om daar dan met mijn hond onder te liggen, terwijl een merel zijn lied fluit..