Nóg een mijlpaal!

Claus Copywriting
Nov 5, 2019
4 min read

Updated: Dec 20, 2019

Iemand in de buurt vierde een maandje geleden haar 50ste verjaardag en ik weet nog dat ik dacht ‘boah, vijftig’ en er verder niet bij stilstond. Niet veel later zat er opeens een 'Abraham' op een stoel voor een huis, in mijn straat. En een paar dagen geleden vierde een lagere schoolvriendinnetje, van mijn jaargang dus, ook opeens haar vijftigste.. Oh ja...

Er komt dus logischerwijs een moment -en heel ver weg is dat niet,

dat ikzelf ook deze leeftijd zal bereiken.

Tenzij ik morgen van mijn sokken gereden wordt, natuurlijk..

OVER SOKKEN GESPROKEN.. Die zat ik laatst te stoppen en toen voelde ik me opeens wél even hoog bejaard...

Ouwe Sok..

NOG NIET JARIG..

En ondanks dat ik eigenlijk niet met leeftijd bezig ben, in mijn hoofd (ik heb meer met letters dan met cijfers), begon ik na te denken over hoe ik dat dan zou vieren. Want je schijnt dat te moeten vieren en groots ook.. Ik heb nog effe de tijd, maar toch. Ik heb geen flauw idee. En waarom vieren we überhaupt onze verjaardagen? En wat vieren we dan eigenlijk precies?

50 IS THE NEW.. Eh..?

Zoals gewoonlijk: meer vragen dan antwoorden. Vieren we het afgelopen jaar, dat we dit weer overleefd en doorstaan hebben? Vieren we dat we ouder worden? Vieren we dat ons geheugen gaten begint te krijgen, ons lijf steeds langzamer herstelt, onze haargrens naar achteren schuift..? Misschien had ik mijn veertigste groots moeten vieren, denk ik, terwijl ik zo voor mij uit peins...

Bye, bye, zwaai, zwaai..

FOREVER YOUNG

Zeker als vrouw zijnde, is die leeftijdsgrens toch een dingetje. Niet voor onszelf, maar voor 'de samenleving' (waarvan we de helft uitmaken, uiteraard, alhoewel je dat niet zou zeggen als je het aantal vrouwelijk hoogleraren telt..). De overgang staat voor de deur. Je schijnt dan een rothumeur te krijgen en je taille gaat er vandoor. Waar naartoe weet ik niet. Naar de taillehemel, wellicht.

AGE IS JUST A NUMBER

Maar of je nu ‘50’ groots wilt vieren, of ‘40’ of ‘60’ (nogal arbitrair, zeker gezien het steeds ouder worden), vier je dan dat jouw jeugd definitief achter je ligt? Dat je nauwelijks nog in aanmerking komt voor die nieuwe baan? Dat er 'opeens' niet meer met je geflirt wordt in de supermarkt? Tja.. Ach.. Nog even van genieten, dan!

Life's a Party

Ik wil best het leven vieren, maar dan wel op mijn manier. De meeste verjaardagen gaan immers niet om jezelf. Je bent de hele dag aan het poetsen, bakken, braden en rond rennen om het anderen naar de zin te maken, nietwaar? Echte gesprekken voeren schiet erbij in en wild dansen doen mijn leeftijdsgenoten ook niet zoveel meer.. (best jammer). En als er iets is waar je 'rond deze leeftijd' echt geen behoefte meer aan hebt, dan is het 'iets moeten', 'verplichtingen', 'verwachtingspatronen' en 'gedoe'.

SO WHAT

Dus wat dan? Geen feest, geen band, geen drank, geen hilarische selfies en ook geen taartenfestijn. Niet met Alpaca's knuffelen, geen retraite, geen -mogelijk dramatisch aflopende- luchtballonvaart, geen voettocht naar Santiago met mijn woef. Geen sauna, lollige workshops en ook geen wereldreis.. Een winterslaap van een dag? (Of gewoon een jaar.) ‘Ik ben er niet’ op de deur hangen? Ik besluit dat ik iets wil doen. Dat is stap één.

Nu nog verzinnen wat... Of het niet vieren, natuurlijk. Ook geen vrouw overboord.