Wonen in een reservaat

Manon Claus
Mar 7, 2021
4 min read

Updated: Jun 6, 2021

Opeens viel het kwartje: ik woon in een reservaat. Jullie wellicht ook. Of jullie komen naar mij kijken, hoe ik hier woon. In Zuid-Limburg willen alle vakantieparken uitbreiden. Ze wachten niet af, of de 'vakantie in eigen land' post Covid ook stand zal houden, ze lopen alvast op de zaken vooruit. Want thuiswerkers willen ook blijvend een huisje huren, is het idee. Dus plaveien we onze provincie (en die van jou ook misschien), helemaal dicht met vakantieparken..

KIEKJE

Het voelde vreemd: ik kwam laatst mijn voordeur uitgelopen en daar stonden twee mensen, een echtpaar, gewone Nederlanders, die een foto van mijn huis maakten. Ook het feit dat ik er wellicht nu op stond, op die foto, vonden ze niet gênant. Ze liepen in Italië immers ook foto's van huizen te maken.. Ik voelde me opeens een soort dier in een dierentuin. Heel even dacht ik: 'Heb ik hier eigenlijk rechten? Kan ik vragen om die foto te deleten? Valt dit onder portretrecht, of 'openbare weg'?' Maar de toeristen liepen, zonder me gedag te zeggen - of me überhaupt vriendelijk aan te kijken (!), alweer weg..

COMMERCIE

Daar kwam, diezelfde dag, het bericht van de uitbreidende vakantieparken bovenop. Meer huisjes betekent meer toeristen, nóg meer drukte, nóg meer rommel en lawaai en nóg meer 'typisch vakantiegedrag' van mensen die het allemaal niets interesseert. Wij verdienen immers aan hen, dus wij moeten niet zeuren. Nou, ik niet hoor, maar dat doet er niet toe. We voelen ons in Zuid-Limburg opeens 'het nieuwe Volendam', of 'het nieuwe Kinderdijk'. Moet je gezien hebben, foto gemaakt, bought the T-shirt, afgevinkt..

VOLGERS

Die foto - met mij erop, staat wellicht nu al op de social media, met een heel leuke tekst erbij in de trant van 'schattig huisje' en heeft wellicht al heel veel likes gekregen en opmerkingen als 'Gaaf, gaan we volgende week naartoe!'. En ze worden daarbij opgehitst door onze eigen VVV, ook nog. Het idee dat wij een soort van dierentuindieren zijn, die in vakantietijd bezocht worden, wordt vergroot door ons 'locals' te noemen. Alsof we een aparte soort zijn. Eentje die het prima vindt, om met haar huis op de sociale media te staan..

WIE DÖT MIE WAT

En vandaag zat ik op de bank en bedacht ik me dat ik dus in een soort reservaat woon. Een heel klein postzegel-stukje dat mooi is, omdat er nog net iéts van natuur te zien is. Dat overigens rap verdwijnt door al die vakantieparken en toeristische aanpassingen in het landschap. Want de toerist wil recreëren. Zich aanpassen aan hoe wij hier dingen doen, is er niet bij. Er wordt gefietst op wandelpaden, die heel duidelijk aangegeven zijn en waar om de paar meter draaihekjes zijn geplaatst, om fietsers weg te houden. Maar wie doet ze wat. Over een paar dagen zijn ze toch weer weg... De facto worden wij dus gedwongen ons aan te passen, aan de verwende en op zijn wenken bediende toerist. Straks moeten we nog dansjes opvoeren..

DE SPIRAAL NAAR ONDER

Hoe meer vakantiehuisjes, om al die aandacht te accomoderen, hoe minder landschap. Dat is de glijdende schaal, maar dat zal de toerist worst wezen. Ik leef nu, is zijn motto. En dan moet ik nog blij zijn dat ik ín het reservaat woon. Op tien hoog in een woontoren, heb je geen last van toeristen die je voordeur fotograferen, maar ook geen glooiend heuvellandschap. Bij de gemeente hoef je, als bewoner, trouwens niet aan te kloppen voor bescherming van het eigen landschap. Daar zijn ze niet voor, kennelijk..

HOE DE HAZEN LOPEN

De toerist trekt zich niets aan van de vele waarschuwingen, dat de natuur onder hun aanwezigheid leidt. Schade ondervindt. Van het lawaai, de drukte, de rommel.. De toerist heeft geen idee van de herten, hazen of wilde zwijnen, die zich angstig verbergen of in paniek wegrennen, waarbij ze aangereden worden op een N-weg. De toerist schijnt te denken dat we hier mensen in dienst hebben, die hun rotzooi opraapt van de grond. Als toerist ben je echter ergens te gast. En als gast ben je beleefd en gedraag je je netjes.., toch? Dus wat jijzelf van migranten verwacht, integratie, is hier ook van toepassing.

ALLES VAN WAARDE IS WEERLOOS

En dan zijn er de mensen die eraan verdienen, de motor achter al deze ontwikkelingen. Ze kopen de vakantiehuisjes op, als investering. Omdat hun geld daar beter rendeert, dan op een bankrekening. We worden gewoon verkocht. Het landschap en wijzelf. We zijn een product geworden. Als je je realiseert dat natuur voor ons kennelijk pas van waarde wordt, als er geld mee verdient kan worden, een boom pas van waarde wordt als je hem omkapt, dan snap je de kern én de ernst van de ecologische crisis waar we in verkeren..

Meer weten?

WIL JIJ dat jouw verhaal echt aankomt, maar heb je last van writersblock?!

Mail me!

Ondersteun dit blog! Tip Manon!

Lees je de artikelen op dit blog met interesse? Kom je hier regelmatig terug? Waardeer je dat het hier niet vol staat met advertenties? Dan zou het fijn zijn als jij die waardering voor alle werk en energie die achter dit blog schuil gaan, zou willen tonen door middel van een eenmalige, of regelmatige donatie van jouw keuze. Dankzij jouw financiële bijdrage kan ik dan in de toekomst nog meer inspirerende artikelen met je delen!

Maak je vrijwillige gift over, naar: NL87SNSB0939167336 t.n.v.: M. Claus, Wijlre

Alvast zeer bedankt!

Genoten van deze blog? Iets gelezen dat je nog niet wist? Meer inzicht verkregen?

Claus Copywriting: Storytelling by Nature

Meer informatie over Claus Copywriting, via:

www.clauscopywriting.wixsite.com/home

clauscopywriting@ziggo.nl